Vlonderen

“Vlonderen” zou als zelfstandig werkwoord toegevoegd moeten worden aan het “Woordenboek der Nederlandsche Taal”. Zelden zag ik de afgelopen tijd zo vaak het woord “vlonder” voorbij komen in regionale krantenartikelen, op sociale media en fotosites. Het leek wel of iedereen dit eenvoudige, platvloerse bruggetje had ontdekt.

Natuurbeschermers van het Haaksbergerveen repten over vernielingen door een paard en het demonteren van het rustieke wandelpad. Onderdelen werd als brandhout aan de man, vrouw en gender neutrale medelander gebracht en droegen zo bij aan een enorme lokale CO2-uitstoot.

Fanatieke wandelaars beliepen in deze Covid-19 tijd talloze bemodderde en uitgesleten wandelroutes. Hun Meindls, Lowa’s en Jack Wolfskins teisterden daarbij menig vlonder in de Twentse natuurgebieden. Het ritmische, doffe gedreun van hun schoeisels deed vele overwinterende vogeltjes uit hun winterslaapje opschrikken.

En dan waren er nog de hobby-, amateur- en semiprofessionele fotografen die het veen en heidegebied tot hun domein verklaarden. Zo lagen we op een hele vroege, mistige morgen met wel zes beoefenaars van natuur- en/of landschapsfotografie in wonderschone aanbidding voor de overbekende vlonder in het Buurserzand bij de Steenhaarplassen. Een lichte rijp en zachte vorst deden ook nu de vlonder fotogeniek uitkomen. Een mistige achtergrond zorgde voor een mooi decor. En natuurlijk hadden we alle zes het idee dat we thuis zouden komen met die ene unieke plaat in een bijzonder perspectief die op die plek nog nooit geschoten kon zijn. Laat het een mooie illusie blijven.

Vlonderen” moet daarom in de Dikke Van Daele. In de betekenis: “met veerkrachtige tred een vlonder betreden” of “fotografisch een vlonder vereeuwigen”

Fujifilm X-H1; F11; ISO 500; 1/30 sec; 18 – 55 mm op 18 mm)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mistig zwart-wit

( Fujifilm X=H1; F 13; 0,8 sec; ISO 100; 18 – 55 mm op 18 mm)

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Morgenstond

Nog voor het eerste ochtendlicht spaarzaam de uitgebloeide heidestruiken, de neerbuigende grassprieten en de berijpte pijpenstrootjes oplichten, struinen we door het donkere bos richting een eerste vennetje. Onze opzet is het eerste zonlicht op deze mistige morgen te vangen terwijl het over het bevroren water van een vennetje scheert. Onhandig slingerend met statief en rugzak banen we ons een weg over omgevallen berken, langs dorre, vervaarlijk uitstekende takken en onder dicht opeen neerhangende stronken van een oude dennenboom. Als het doel met enige moeite bereikt is en we op de licht bevroren ondergrond van het veenmos meedeinen, zien we enkel mist. Vaag geven de silhouetten van bomen in de verte nog een spookachtig fascinerende beeld, maar de begroeiing in de voorgrond heeft de grijze kleur van de mist en en het bevroren oppervlak van het ven aangenomen. Geen diepte, geen contrasten, geen, door een opkomende zon geschilderd kleurenpallet.

Verderop in het Buurserzand aan het voetpad van de Waarveldweg is de situatie niet veel anders. De zon laat zich niet zien. Het verwachte zonnegordijn blijft gesloten. Desondanks bieden enkele solitaire bomen nog een mooie compositie in een vage, nevelige achtergrond. Bij het vlonderpad gaan we zelfs even acrobatisch door de knieën voor een mooie compositie met weglopende lijnen, voordat we onze weg vervolgen richting de Knoefweg. Als ook aan de overkant richting het Buursermeertje de mist meer en meer optrekt word ik steeds pessimistischer over dat ene shot waarvoor ik zo vroeg was opgestaan.

Maar dan opeens piept de bron van licht en leven even tussen enkele nevelflarden door en werpt een vaag schijnsel op het karakteristieke geraamte van een oude eik. Ik haast me, laat rugzak pardoes op het pad liggen, gooi statief terzijde en zoek gehaast de best bereikbare positie voor dat ene schot uit de hand. Twee, drie opnames en dan is de betovering van de oude eik weer voorbij. Maar ik heb hem en kan tevreden, met verkleumde vingers en stramme ledematen huiswaarts. Op weg naar Lightroom.

( Fujifilm X-H1, F9, 1/60 sec., ISO 100, 39 mm., objectief 18-55 mm)

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Vederlicht 2021

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Foto-exposities

Wie zin heeft (wie niet ?), tijd heeft (wie niet?) of min of meer toevallig over Boekelo naar Enschede rijdt of fietst, kan in één klap gemakkelijk twee foto-exposities bekijken.

Fotogroep Boekelo laat bij Autobedrijf Hulscher tijdens openingstijden de resultaten zien van haar jaarlijkse clubwedstrijd om de Hans Dors-bokaal.

Na een wellicht bewonderende blik op dit fotografische werk is het een kleine moeite om in Enschede even door de Walstraat langs expositieruimte Objectief te rijden en het werk van Bert Pot te aanschouwen.

Bert Pot (1967 – Haaksbergen) volgde de opleiding fotografie in Den Haag en daarna rondde hij de Nederlandse Film- en Televisie Academie in Amsterdam af. Hij werkt ruim 25 jaar in de wereld van cinema en is een gerespecteerd Director of Photography.

Bert is altijd blijven fotograferen. Tijdens de vele reizen die hij maakt gebruikt hij zijn Rolleiflex 6×6 camera en de Hasselblad Xpan. Zijn handelsmerken zijn de panoramafotografie en zijn liefde voor analoge film, met name in zwart-wit.

De samenhang tussen de foto’s, die in een periode van bijna 20 jaar zijn gemaakt, is niet evident, maar zijn telkens weer een poging om orde te scheppen in de overvloed aan indrukken. Hij is bijna obsessief bezig om een stukje van zijn ontmoetingen op een plek in de wereld, op dat moment in de tijd, in een kader te plaatsen en vast te leggen. Altijd op zoek naar een tijdloos moment; een melancholische samenkomst van het onderwerp en zijn aanwezigheid met een camera. De serie heeft geen pretenties of een hoogdravend thema, maar wil vooral tonen wat er zich toen ergens op de wereld afspeelde.

Objectief is geopend op woensdag t/m zaterdag van 12.30 tot 17.00 uur

Foto: Anna Jalving
Foto: Bert Pot

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Afdelingswedstrijd Fotobond Twente 2020

Zaterdag 21 november jl. vond de digitale bespreking en jurering van de Afdelingswedstrijd plaats. In andere, normale tijden is dit altijd een gezellige en leerzame bijeenkomst in het Parochiehuis in Delden. Leden van de fotoclubs in Twente ontmoeten elkaar, bekijken elkaars foto’s (gedrukt en in passe-partout), wisselen gedachten uit en kijken vervolgens samen naar de live bespreking van de ingezonden foto’s. Een bijzondere middag voor amateur- en hobbyfotografen. Goed georganiseerd door de bestuursleden van de Twentse Fotobond.

Maar ja, in tijden van Corona is alles anders en dus ook deze fotobespreking. De jurering vond wel plaats in het Parochiehuis, maar de bespreking (in dit geval van de 28 hoogste scores) werd op video vastgelegd en op de site van de Twentse Fotobond en You Tube geplaatst. Zo konden de leden van de clubs op de vroege zondagochtend al genieten van het deskundige en welbespraakte commentaar van Willy Bomert, Bart ten Bruggecate en Peter van Tuijl. (deze bespreking is te zien op via deze link https://www.youtube.com/watch?v=eO4erag6qac&feature=youtu.be

De Fotogroep Haaksbergen behaalde in het clubklassement een eervolle 4e plaats. Dit resultaat was zeker mede te danken aan het prachtige portret van Ester Agterbosch. Maar ook Diny Dinter en Henk Jalving wisten een plaatsje in de eregalerij van de achtentwintig uitverkoren te bemachtigen. Binnenkort zijn deze foto’s te bewonderen in de expositieruimte van het Kulturhus in Haaksbergen.

Alle Haaksbergse inzendingen zien? Ga dan naar http://www.fotogroephaaksbergen.nl/fotowedstrijden.html

Foto: Ester Agterbosch
Foto: Diny Dinter
Foto: Henk Jalving

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Paddenstoelen

Leegte in tijden van Corona; hoe vul je die?

Met het wegvallen van vrijwel alle activiteiten in deze Covid 19-tijden zoeken we wellicht allemaal naar surrogaten. Bezigheden die voorkomen dat we helemaal uit het lood geslagen worden. Sporten kan gelukkig nog, wandelen en fietsen ook. Maar een partijtje Libre, een fotosessie, taallessen, presentaties of een terrasje kunnen tijdelijk even niet.

Vervangende hobby’s als lezen, columns schrijven, tuinieren en Netflixen bieden uitkomst. En hoewel het niet mijn favoriete bezigheid is, ben ik onlangs toch maar eens het Assinkbos in getogen om paddenstoelen te fotograferen. De verwerking ervan heeft even op zich laten wachten, maar terwijl het najaar zijn einde nadert en wellicht de eerst winterse tijden binnenkort aanbreken (of wordt het weer een mediterrane overwintering?), toon ik toch maar het resultaat van mijn “buikschuivers”.

Ga voor een presentatie naar : https://jalbum.net/nl/users/henkjalving

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De loopband

In de sportschool op de hardloopband wandelen twee vrouwen in een gezapig temp hun denkbeeldige kilometers op anderhalve meter afstand. Coronaregels, net wat u denkt. Vrouweigen kletsen ze elkaar de oren van het goed gekapte hoofd. Beide de veertig gepasseerd, schat ik in. Het gekwetter is niet van de lucht. Volwassen merels zijn er niets bij. 

“Onze Joep is gisteren 16 geworden”, acteert de enigszins naar obesitas neigende voorste dame. “Hij zou in het weekend voor het eerst uit mogen, maar dat gaat nu natuurlijk niet. Zo’n jongen moet toch een beetje het idee krijgen dat hij een mijlpaal bereikt. Ik vind het zo verschrikkelijk voor hem. We hebben nog wel de hele voortuin volgehangen met banners en zeildoeken”.  “Ja”, reageert haar sportmaatje, “heel triest.” De eerste zilveren draden tussen het goud gekleurde haar zijn al zichtbaar bij de uitgroei. “Onze Nienke zit op hockey. We mogen nu niet meer langs de lijn staan. Ze vindt dat heel vervelend.”

Nou, denk ik, Nienke vindt dat helemaal niet vervelend. Ze is blij, dat ze een tijdje verlost is van de  misschien goed bedoelde, maar kritische en soms vileine aanwijzingen van haar moeder die in het verleden nog een tijdje tegen Dames 1 aanleunde. Nienke kan nu frank en vrij haar favoriete spelletje spelen.

Wat is het toch dat we onze jeugd zo overdreven willen pamperen en bang zijn dat we ze iets te kort doen?  En dat terwijl er in hun prille jeugd al menig keer op hun tere kinderziel is getrapt. Joep, door zijn ouders bestempeld als een “wereldwonder”, werd bijvoorbeeld al enige maanden nadat hij het levenslicht zag enkele dagen in de week gedumpt in de crèche. In zijn basisschooltijd bezocht hij menig VSO-, TSO- en NSO-locatie (vormen van de B[buitens]S[schoolse]O[opvang]). Maar Joep had niks te klagen: hij mocht op voetbal, moest op muziekles. Zijn moeder droeg zelfs zijn sporttas naar training en wedstrijd. Toch worstelt Joep in de puberteit met hechtingsproblemen; in zijn vrije tijd ontvlucht hij huis en haard en gaat chillen in de Keet.

Zomers naar de camping in Zuid-Frankrijk. Veel animatie, een wildwaterpark en ’s avonds een heuse disco. Je kunt niet zeggen dat Joep iets te kort kwam. Zijn vader heeft er zelfs voor gezorgd dat de basisschool hem uiteindelijk toch een VWO-advies gaf. En als hij na 6 jaar HAVO uiteindelijk toch gaat slagen, mag hij met vrienden veertien dagen naar Chersonissos om daar de beest uit te hangen. Nee, Joep mag niet klagen.

Op de loopband gaat het gesprek inmiddels geanimeerd verder. “Met Nienke zijn we voor haar 15e verjaardag naar een Escaperoom geweest. En daarna met acht vriendinnen gegeten bij de Griek. Van mijn ex kreeg ze een cadeaubon voor een schoonheidssalon. Volgend jaar wil ze, net als haar vriendin, een lipvergroting met lipfillers. Misschien verdient ze dat ook wel na deze coronacrisis. Ze hebben het er maar zwaar mee, hoor.”

Geagiteerd schud ik mijn gekwelde hoofd. Ik onderdruk de aandrang om heel fel te reageren. Deze coronatijd, waarin de besmettingen ons om de oren vliegen, vraagt van jong en oud vrijheidsbeperkingen. Voor sommigen zijn dat grote offers. Van onze jongeren wordt slechts een kleine bijdrage gevraagd. Even minder samenscholen, even minder uit, even geen verjaardag, festival of zomerfeest. Een verwaarloosbaar klein offer als we het vergelijken met de leefomstandigheden van leeftijdsgenoten in andere delen van deze aardbol. Een wereld waar niet de Keet, maar de schuilkelder de onderduikplek van je puberteit is. Een wereld waar weer een mislukte oogst ervoor zorgt, dat je slechts één keer per dag een schamele maaltijd weet te bemachtigen en niet even langs McDonald’s kunt voor een Big Mac. Een wereld waar zorg ontbreekt, onderwijs nauwelijks school heeft gemaakt en veel broertjes en zusjes op zeer jonge leeftijd wees worden en je verjaardag al jaren niet gevierd wordt.

Joep kan nog zijn leven lang uit gaan, plezier maken. Krijgt misschien op z’n achttiende wel 10.000 euro van Jesse Klaver en kan rijkelijk gebruik maken van elke vorm van psychische hulp. Alle etiketjes die hij kreeg opgeplakt worden daar belicht. Nienke krijgt nog ruim de tijd om haar gescheiden ouders figuurlijk terug te betalen voor de “zorgeloze” opvoeding, waarin ze nauwelijks werd lastig gevallen met begrippen als zelfstandigheid, zelfverantwoordelijkheid, weerbaarheid, incasseringsvermogen. Misschien is het juist nu de tijd om van onze jongeren te eisen wat meer ingetogen te zijn, minder egocentrisch in het leven te staan, zorgzamer te worden voor oudere en minder weerbare medemensen. Je eerste weekendje uit met drie/vier maanden uitstellen, kan toch niet zo verschrikkelijk zijn .

De loopband is inmiddels verlaten. De dames zijn gaan koffiedrinken

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Fort de la Chartreuse

Fort La Chartreuse is een fort opgericht voor de verdediging van de Belgische stad Luik. Het werd in 1817 door de Nederlanders gebouwd op de Mont Cornillon en kwam na de Belgische Revolutie in 1830 in handen van de Belgen. Het fort speelde een rol bij de verdediging van Luik in de Eerste Wereldoorlog.

Tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog werd Fort de la Chartreuse gebruikt als gevangenis door de Duitse bezetter. Sinds 1980 is het fort verlaten en heeft de natuur het overgenomen.

Tegenwoordig is dit verlaten fort populair bij urban explorers (urbex) en wordt gebruikt als fotolocatie. De staat van het pand gaat sinds 2010 hard achteruit en de bovenetages zijn niet veilig meer te betreden.

Onlangs was ik in de gelegenheid dit verlaten fort te bezoeken. Helaas is van de oorspronkelijke sfeer weinig meer over: bijna alle muren, nissen, trappen, e.d zijn ondergespoten met graffiti. Daar zitten een paar kunstwerkjes tussen, maar het meeste is toch amateurwerk. Een selectie van mijn foto’s kunt u bekijken door op onderstaande foto te klikken.

Fort de la Chartreuse

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Bullebijters

 Kent u onderstaand gedichtje?

“Bereisde Roel zag op zijn tochten
Geweldig veel! Twee Bullebijters vochten,
Voor ’t wijnhuis, in een kleine Poolsche stad,
Terwijl hij juist aan ’t venster zat:
`Zulk vechten, Menschen! – Zij verslonden
Malkander letterlijk! Met iedren hap, ging oor
Of poot er áf – en glad als vet er dóór!
Ons scheiden kwam te laat! wij vonden
Het restjen: – op mijn eer,
De staarten, en niets meer.”

Het is van A.C.W. Staring, geschreven in 1940

Aan dit gedicht moest ik denken, toen ik de beelden zag van het “debat” tussen Biden en Trump. Een wanvertoning waar de honden geen brood van lusten. “Coyote” Trump, brutaal blaffend en schor en gemeen grommend liet Biden niet op zijn politieke erf komen. De doorgaans slaperig ogende Biden begon terug te keffen, maar zijn ietwat schrille keelgeluiden werden weggeblaft door de “prairiewolf”. Wat daarna ontstond was een bijtend gevecht, waarin beide politieke honden elkaar naar de keel grepen. De hondsbrutale, zittende president bleek nog ordinairder dan de meesten voor mogelijk hadden gehouden. Biden volgde al snuivend zijn spoor, maar kwam niet verder dan een enkele enkelbeet.

De VS, maar vooral de rest van de wereld walgde van de vertoning, al zullen Rednecks, Crackers, Hillbillies en the Proud Boys meesmuilend de agressieve beten van hun roedeleider hebben begeleid met instemmend gegrom. Chris Wallace, gespreksleider van dienst, leek een wanhopige hondenbezitter die de puppycursus had gemist en regelmatig wanhopig “AF” riep. Zonder resultaat. Het blaffen, grommen, keffen en bassen ging onverminderd en gelijktijdig door.

Misschien moeten ze in dat “Great America” eens poolshoogte gaan nemen in dit piepkleine landje aan deze kant van de oceaan. Het land van Hans Brinker telt met name een aantal vrouwelijke talkshowpresentatrices die waarschijnlijk beter in staat zijn deze bullebijters uit elkaar te houden. Willemijn van Veenhoven laat in OP1 regelmatig zien het een sinecure te vinden een gast het woord te ontnemen en direct antwoord op haar vraag te eisen. Eva Jinek zou geschikt zijn. Zeker als de gast of zijn mening haar minder welgevallig is, houdt zij het kort, bits. Al vermoed ik dat ze bij het eerste seksistische  “compliment” van Trump rode vlekken in haar nek krijgt. Nee, dan ga ik toch voor Mariëlle Tweebeeke. Zij is bij uitstek in staat vriendelijk glimlachend een gast feilloos te fileren. Zelfs Trump zal ze in zijn kuif weten te pikken.

Maar uiteraard moet de volgende moderator so wie so een vrouw zijn. Eentje die Trump durft terug te pakken met de woorden “I grabbed him by his …” De rest mag u zelf invullen.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties